EDITORIAL

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΚΙΟ: Το πάμε άλλη μία από την αρχή;

Published

9 μήνες πριν

23 Σεπτεμβρίου 2025

Είναι πραγματικά δύσκολο να εξηγήσω όλα όσα έζησα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου του Τόκιο, το οποίο ήταν το πρώτο της καριέρας μου και ήταν απλά συγκλονιστικό. Την τρίτη φορά που με ρώτησε ο αρχισυντάκτης μου είπα το ναι, θα πάω στην Ιαπωνία για να καλύψω την διοργάνωση, και ήταν η καλύτερη απόφαση που πήρα ποτέ. Το παγκόσμιο ολοκληρώθηκε και μόνο τα καλύτερα μπορώ να πω.

της Ελισάβετ Γρηγοριάδου
[email protected]

Εντάξει. Άλλο πράγμα το ευρωπαϊκό Κ18 και άλλο το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Και τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού δεν τους βάζω στην ίδια κατηγορία, καθώς δεν είδα και πολύ στίβο όσο ήμουν εκεί. Το παγκόσμιο αποτελεί μία δική του κατηγορία. Όλοι οι κορυφαίοι αθλητές και αθλήτριες του κόσμου ήταν εκεί για να παλέψουν για το χρυσό μετάλλιο. Πολλοί τα κατάφεραν και άλλοι πάλι όχι.
Τι να πρωτοπώ για την Σέλι Αν Φρέιζερ Πράις (Τζαμάικα); Όταν έμαθα ποια είναι, ήταν κατά την διάρκεια του παγκοσμίου πρωταθλήματος του Πεκίνου. Στον τελικό των 100μ υποστήριζα την Ντάφνι Σκίπερς (Ολλανδία), αλλά πώς να απογοητευτείς όταν κερδίζει μία αθλήτρια σαν την Φρέιζερ Πράις. Πάντα χαμογελαστή (ακόμα και όταν δεν τα πάει καλά), γεμάτη αυτοπεποίθηση και παρούσα σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις. Απουσίαζε μόνο για να γεννήσει το πρώτο της παιδία και επέστρεψε ξανά στην κορυφή. Χαίρομαι απίστευτα πολύ που πρόλαβα να την δω να τρέχει μια φορά από κοντά και μαζί μου χάρηκε όλο το Ολυμπιακό στάδιο του Τόκιο. Περισσότερο χειροκρότημα δέχτηκε εκείνη παρά η νέα παγκόσμια πρωταθλήτρια. Δικαιολογημένη αποθέωση για μία τεράστια προσωπικότητα, που ανέβασε το επίπεδο στα σπριντ των γυναικών.
Έχουν περάσει αρκετές μέρες αλλά ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω την τρίτη μέρα των αγώνων. Τι τελικοί ήταν εκείνοι; Η Ντιτάτζι Καμπούντζι (Ελβετία) στα 100μ εμπόδια, ο Εμμανουήλ Καραλής και ο Μόντο Ντουπλάντις (Σουηδία) στο επί κοντώ, ο Τζόρντι Μπίμις (Νέα Ζηλανδία) στα 3.000μ στιπλ και η Κάμριν Ρότζερς στην σφυροβολία τα έδωσαν όλα στον στίβο και ανταμείφθηκαν. Το παγκόσμιο ρεκόρ του Ντουπλάντις με 6.30μ (!) ήταν μόλις το δεύτερο που παρακολουθώ μέσα στο στάδιο, μετά από εκείνο της Νάφι Τιάμ στο πένταθλο, πριν από δύο χρόνια στο ευρωπαϊκό κλειστού. Δεν σας κρύβω ότι στεναχωρήθηκα όταν έμαθα ότι εγκατέλειψε τον αγώνα της στο Τόκιο.
Ας περάσουμε στην Σίντνι Μακλάφλιν Λεβρόνι. Τι 47.78 μαντάμ; Το ταλέντο της είναι απερίγραπτο και είναι απόλαυση να την παρακολουθείς να αγωνίζεται είτε στα 400μ απλά ή τα 400μ εμπόδια. Φέτος επέλεξε τα απλά και δικαιώθηκε πανηγυρικά. Το μόνο που εύχομαι για την συγκεκριμένη είναι να μην μας διαψεύσει ο χρόνος για τον θαυμασμό που έχουμε για εκείνη. Και ένα ακόμα πρόσωπο που κατέφερε να με σηκώσει από την καρέκλα μου ήταν ο Μπουσάνγκ Κεμπινατσίπι. Η Μποτσουάνα μπορεί να πόνταρε περισσότερο στον Λετσίλε Τεμπόγκο, τον χρυσό της Ολυμπιονίκη, όμως ο Κεμπινατσίπι έβγαλε και τους δύο εκατομμύρια συμπατριώτες του ασπροπρόσωπους. Απίθανες κούρσες τόσο στα 400μ όσο και την σκυταλοδρομία 4Χ400μ με απίθανα φίνις.
Απίθανα όσα συνέβησαν στο στάδιο αλλά απίθανη και η πόλη του Τόκιο. Άλλος κόσμος. Καμία σχέση με τις υπόλοιπες πόλεις που έχω επισκεφτεί. Είναι ένας συνδυασμός μοντέρνου με παραδοσιακού. Μικρά σοκάκια με μαγαζιά για φας ότι θέλεις (αγαπάμε σούσι και ράμεν), τεράστια τουριστικά μαγαζιά για να ψωνίσεις ότι θέλεις και οι δρόμοι πλημμυρισμένοι από κόσμο. Τόσα εκατομμύρια σε μία πόλη και παρ’ όλα αυτά οι Ιάπωνες καταφέρνουν να την διατηρούν πεντακάθαρη. Οι ναοί έχουν την δική τους γοητεία και σε ταξιδεύουν σε άλλη εποχή. Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον όταν επιστρέψω σπίτι θα βάλω να δω τον «Τελευταίο Σαμουράι». Την μέρα που είχα κενή πήγα στο Εθνικό μουσείο και λίγο τα κατάνα, λίγο οι πανοπλίες, επηρεάστηκα.
Δεν θα σας κουράσω άλλο. Το παγκόσμιο πρωτάθλημα του Τόκιο ήταν ίσως η καλύτερη δημοσιογραφική αποστολή που έχω πάει και θα ξεκινούσα την όλη εμπειρία ξανά από την αρχή και αύριο εάν μπορούσα. Τα λέμε σύντομα με την επόμενη μεγάλη διοργάνωση.

Όλοι ήθελαν μια ατάκα από την Μακλάφλιν μετά τον τελικό