Από το 2021 όταν ξεκίνησε να εκπροσωπεί την Τζαμάικα στις μεγάλες διοργανώσεις, ο Ομπλίκ Σεβίλ έβρισκε πάντα ένα εμπόδιο μπροστά του και δεν του επέτρεπε να αποδώσει. Συνήθως, το εμπόδιο αυτό ήταν ένας τραυματισμός, όμως φέτος δεν συνέβη αυτό. Ήταν υγιής, έτρεξε τον αγώνα που ήθελε και κέρδισε τους πάντες για να επαναφέρει την Τζαμάικα στην κορυφή του κόσμου, για πρώτη φορά στη μετά-Μπολτ εποχή.
της Ελισάβετ Γρηγοριάδου
[email protected]
Κάτι ήξερε ο Γιουσέιν Μπολτ και πάντα υποστήριζε τον Ομπλίκ Σεβίλ, ενώ παράλληλα τον αποκαλούσε διάδοχό του. Έβλεπε το ταλέντο του και γνώριζε πολύ καλά τι γινόταν στις προπονήσεις του, αφού γυμνάζεται με τον σπουδαίο Γκλεν Μιλς, τον άνθρωπο που οδήγησε τον Μπολτ στο πάνθεον του στίβου και του παγκόσμιου αθλητισμού. Απλά, δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα του.
Όλα ξεκίνησαν για τον 24χρονο στο Κίνγκστον της Τζαμάικας. Πάντα κέρδιζε τα μεγαλύτερα παιδιά όταν έκαναν επίδειξη της ταχύτητάς τους στο νηπιαγωγείο και επιβεβαίωνε την προφητεία της μητέρας του ότι θα μπορούσε να γίνει πολύ γρήγορος και να εξελιχθεί σε έναν σπουδαίο σπρίντερ: «Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης μου, συνέχεια κινούταν μέσα στην κοιλιά μου, σαν να έτρεχε. Ήταν, επίσης, ένα ζωηρό αγόρι μεγαλώνοντας. Όταν πήγαινε στο κατηχητικό, δεν μπορούσε να μείνει ακίνητος».
Αυτά τα πρόωρα σημάδια της κινητικότητάς του έγιναν χαρακτηριστικό των σχολικών του χρόνων, αν και αρχικά σκεφτόταν να εγκαταλείψει τον στίβο: «Όταν ξεκίνησα το λύκειο, ήθελα να τα αφήσω όλα και να επικεντρωθώ περισσότερο στα μαθήματά μου. Αλλά μετά έγινε το μπαμ. Έτρεξα πολύ γρήγορα και η ζωή μου άλλαξε από εκείνο το σημείο και μετά». Η ταχύτητά του τράβηξε την προσοχή των προπονητών στο Κάλαμπαρ Χάι, ένα φημισμένο σχολείο στην Τζαμάικα που εστιάζει στον στίβο και έχει αποτελέσει την αρχή για αρκετούς από τους πιο φημισμένους σπρίντερ της χώρας.
Στα 18 του χρόνια έχασε τον μεγαλύτερο υποστηρικτή του και εκείνος δεν ήταν άλλος από τον πατέρα του. Απεβίωσε απρόσμενα ύστερα από ένα καρδιακό επεισόδιο και ήταν μία δύσκολη κατάσταση να διαχειριστεί: «Ο πατέρας μου με ωθούσε επειδή έβλεπε το ταλέντο μου. Είχε προσπαθήσει να ωθήσει και τον αδερφό μου στο τρέξιμο, αλλά ποτέ δεν πήγε καλά για εκείνον. Έτσι, ήταν ο πρώτος μου θαυμαστής, ο πρώτος μου υποστηρικτής. Δεν πρόλαβε να δει όμως το πραγματικό μου ταλέντο. Φανταστείτε τον πρώτο σας υποστηρικτή, το άτομο που σας στήριξε για να φτάσετε τόσο μακριά σε ότι κι αν κάνετε και τελικά να πεθαίνει, χωρίς να προλαβαίνει να δει ποτέ την επιτυχία σας. Την τελευταία φορά που μιλήσαμε για τον στίβο και μου είπε, γιε μου, απλά πήγαινε να το κάνεις, γιατί μπορείς».
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο έμεινε εκτός τελικού και στο Παρίσι, ενώ προκρίθηκε στον τελικό με νέο ατομικό ρεκόρ στα 9.81, τελικά τερμάτισε τελευταίος. Στα τελευταία δύο παγκόσμια πρωταθλήματα έχασε το βάθρο για πολύ λίγο, αφού τερμάτισε στην τέταρτη θέση και μετά από αυτά τα αποτελέσματα ήθελε απλά να σιωπάσει αυτούς που τον αμφισβητούσαν: «Στη Βουδαπέστη, κανείς στη χώρα μου δεν περίμενε καν να προκριθώ στον τελικό. Αλλά έδειξα ότι μπορώ ακόμα να καταφέρω να είμαι διεκδικητής μεταλλίων. Με τα χρόνια, έχω δείξει την κλάση μου. Είναι απλά ατυχές που δεν έχω πάρει μετάλλιο».
Προς ανακούφισή του το μετάλλιο αυτό ήρθε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Τόκιο. Μπροστά στον αγαπημένο του αθλητή και είδωλο, τον Μπολτ, κέρδισε στον τελικό των 100μ με νέο ατομικό ρεκόρ στα 9.77. Για την Τζαμάικα, αυτό που κάνει τη νίκη του ακόμα πιο ξεχωριστή είναι το γεγονός ότι στην δεύτερη θέση ακολούθησε ο, επίσης Τζαμαϊκανός, Κισέιν Τόμπσον. Οι αθλητές της έκαναν το 1-2, το οποίο είχε να συμβεί στα 100μ από το 2012 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Τότε, στην θέση τους ήταν ο Μπολτ και ο Γιόχαν Μπλέικ.
