| Διοργάνωση | Διαδικασία πρόκρισης |
|---|
| 1896 – Αθήνα (Ελλάδα) | Δεν υπήρχαν διεθνή όρια. Συμμετοχή μέσω εθνικών αποστολών και επιλογής των διοργανωτών |
| 1900 – Παρίσι (Γαλλία) | Εθνική επιλογή αθλητών, χωρίς ενιαία διεθνή όρια |
| 1904 – Σεντ Λούις (ΗΠΑ) | Δεν υπήρχε τυποποιημένο διεθνές σύστημα πρόκρισης |
| 1908 – Λονδίνο (Βρετανία) | Επιλογή μέσω εθνικών αποστολών, χωρίς κοινά όρια επίδοσης |
| 1912 – Στοκχόλμη (Σουηδία) | Εθνική επιλογή και κανονισμοί συμμετοχής. Ιδρύθηκε η IAAF μετέπειπα World Athletics |
| 1920 – Αμβέρσα (Βέλγιο) | Εθνικές ομοσπονδίες και Ολυμπιακές επιτροπές επέλεγαν τους αθλητές |
| 1924 – Παρίσι (Γαλλία) | Εθνική επιλογή, χωρίς ενιαία διεθνή όρια |
| 1928 – Άμστερνταμ (Ολλανδία) | Εθνική επιλογή. Εμφανίζονται πλέον και τα γυναικεία αγωνίσματα στίβου |
| 1932 – Λος Άντζελες (ΗΠΑ) | Εθνική επιλογή, με περιορισμούς στον αριθμό συμμετοχών ανά χώρα |
| 1936 – Βερολίνο (Γερμανία) | Εθνικές διαδικασίες επιλογής |
| 1948 – Λονδίνο (Βρετανία) | Επανέναρξη μετά τον πόλεμο, με εθνική επιλογή |
| 1952 – Ελσίνκι (Φινλανδία) | Εθνική επιλογή και περιορισμός συμμετοχών ανά χώρα |
| 1956 – Μελβούρνη (Αυστραλία) | Εθνική επιλογή, χωρίς το σημερινό ενιαίο σύστημα ορίων |
| 1960 – Ρώμη (Ιταλία) | Αρχίζουν να καταγράφονται συστηματικότερα διεθνή ελάχιστα επίπεδα επίδοσης για την πρόκριση |
| 1964 – Τόκιο (Ιαπωνία) | Ελάχιστες επιδόσεις ανά αγώνισμα, με εθνική επιλογή και περιορισμό συμμετοχών |
| 1968 – Πόλη του Μεξικό (Μεξικό) | Όρια επίδοσης ανά αγώνισμα |
| 1972 – Μόναχο (Γερμανία) | Καθορισμένα ελάχιστα όρια και αριθμητικοί στόχοι συμμετοχής ανά αγώνισμα |
| 1976 – Μόντρεαλ (Καναδάς) | Όρια επίδοσης, με δυνατότητα κάλυψης θέσεων σύμφωνα με τους κανονισμούς συμμετοχής |
| 1980 – Μόσχα (ΕΣΣΔ) | Όρια επίδοσης, με συμπληρωματικά χαμηλότερα όρια σε ορισμένα αγωνίσματα για να συμπληρωθούν οι συμμετοχές |
| 1984 – Λος Άντζελες (ΗΠΑ) | Σύστημα Α΄ και Β΄ ορίου, με διαφοροποίηση των δυνατοτήτων συμμετοχής ανά χώρα |
| 1988 – Σεούλ (Νότια Κορέα) | Σύστημα Α΄ και Β΄ ορίου |
| 1992 – Βαρκελώνη (Ισπανία) | Όρια επίδοσης και δυνατότητα συμπληρωματικής πρόκρισης όταν δεν συμπληρώνονταν οι προβλεπόμενες θέσεις |
| 1996 – Ατλάντα (ΗΠΑ) | Αντίστοιχο σύστημα ορίων και συμπληρωματικής κάλυψης θέσεων |
| 2000 – Σίδνεϊ (Αυστραλία) | Α΄ και Β΄ όριο. Το Α΄ επέτρεπε έως τρεις αθλητές ανά χώρα, εφόσον όλοι το είχαν πετύχει, ενώ το Β΄ επέτρεπε έναν |
| 2004 – Αθήνα (Ελλάδα) | Α΄ και Β΄ όριο, με ανώτατο αριθμό τριών αθλητών ανά χώρα |
| 2008 – Πεκίνο (Κίνα) | Α΄ και Β΄ όριο, με αντίστοιχους περιορισμούς συμμετοχής |
| 2012 – Λονδίνο (Βρετανία) | Τελευταία Ολυμπιακή διοργάνωση με το κλασικό σύστημα Α΄ και Β΄ ορίου |
| 2016 – Ρίο (Βραζιλία) | Ενιαία όρια επίδοσης. Σε ορισμένα αγωνίσματα υπήρχε συμπλήρωση των θέσεων μέσω της κατάταξης στις λίστες επιδόσεων |
| 2021 – Τόκιο (Ιαπωνία) | Νέο διπλό σύστημα: επίτευξη ορίου ή πρόκριση μέσω World Rankings. Στόχος 50% από κάθε διαδρομή |
| 2024 – Παρίσι (Γαλλία) | Διατήρηση του διπλού συστήματος: περίπου 50% μέσω ορίων και 50% μέσω World Rankings |
| 2028 – Λος Άντζελες (ΗΠΑ) | Διπλό σύστημα: περίπου 40% μέσω ορίων και 60% μέσω World Rankings |
