Τη βλέπετε τη φωτογραφία; Δεν την επέλεξα τυχαία. Έτσι ακριβώς ήμουν εγώ κατά την διάρκεια των τελικών της τρίτης μέρας του παγκοσμίου πρωταθλήματος στο Τόκιο. Δεν είμαι σίγουρη ποιος ήταν ο αγαπημένος μου, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι δεν έχω νιώσει ποτέ έτσι σε καμία διοργάνωση που έχω παραβρεθεί.
κείμενα Ελισάβετ Γρηγοριάδου
φωτογραφίες Zsombor Czoma
Το απογευματινό πρόγραμμα της τρίτης μέρας στο Τόκιο πήγαινε από το καλό στο καλύτερο. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ο Μίλτος Τεντόγλου έκανε ένα άλμα, μπήκε στον τελικό του μήκους και έδειξε ότι είναι έτοιμος για ακόμα μία σπουδαία εμφάνιση που θα του φέρει μετάλλιο. Τελεία και παύλα. Και θα παραμείνω στους Έλληνες. Ο Μανόλο έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα και αυτό είναι να πηδάει ψηλά. Μπορεί μετά τις δύο αποτυχημένες προσπάθειες στο 5.95μ, να ξεκινήσαμε να δαγκώνουμε τα νύχια μας, αλλά ξεπέρασε αυτό το εμπόδιο και κατέκτησε στην συνέχεια το πρώτο το μετάλλιο σε παγκόσμιο ανοιχτού. Και προσπάθησε να περάσει και το 6.20μ. Ποιος να το περίμενε πριν μερικά χρόνια ότι ένας Έλληνας θα δοκίμαζε σε αυτό το ύψος. Τι μέρα και αυτή για τον Μανόλο. Και για τον Ντουπλάντις τι να πω; Ο άνθρωπος δεν ξέρει τι σημαίνει ταβάνι, αφού κάθε φορά βρίσκει τον τρόπο να βάζει τον πήχη όλο και πιο ψηλά και να τον περνάει. Τι 6.30μ ρε;
Και σειρά παίρνουν τα 3.000μ στιπλ. Τις τελευταίες δύο με τρεις στροφές, το κοινό στις κερκίδες έκανε τόσο θόρυβο για τον Ελ Μπακαλί και τον Γκιρμά που δεν γινόταν να μην καρφώσεις τα μάτια σου στην κούρσα, παρά την αγωνία που υπήρχε για το επί κοντώ. Ο τελικός πρόσφερε τόσα πολλά συναισθήματα. Με το που τερμάτισε ο Ελ Μπακαλί ξέσπασε σε κλάματα όχι γιατί ηττήθηκε από τον Γκιρμά, αλλά επειδή κατάφερε να τον ξεγελάσει ο Μπίμις, κάνοντας μία επική ανατροπή μετά το τελευταίο εμπόδια. Ο άνθρωπος που παραλίγο να τραυματιστεί στο πρόσωπο από σπάιξ άλλου αθλητή στα προκριματικά και να μείνει εκτός διοργάνωσης, στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής.
Τα 100άρια των ανδρών και των γυναικών δεν ήταν τόσο συναρπαστικά όσο τα 100μ εμπόδια. Είναι το αγώνισμα που πραγματικά μπορούν να συμβούν τα πάντα, διότι λίγο να πατήσει πιο μπροστά ή πιο πίσω μία αθλήτρια μπορεί να καταλήξει κάτω στο ταρτάν. Στο Τόκιο δεν υπήρχε καμία πτώση για το καλό όλων. Στην παρουσίαση των αθλητριών πριν την έναρξη του τελικού, έκανα μια σκέψη ως Ελισάβετ που απλά έχω κάποιες προτιμήσεις. Σκέφτηκα ότι η οικογένεια Καμπούντζι έχει ήδη μία παγκόσμια πρωταθλήτρια στον κλειστό στίβο με την Μουντζίνγκα στο 60άρι. Δεν ήρθε η ώρα να αποκτήσει και στον ανοιχτό και με την Ντιτάτζι; Όπως το σκέφτηκα έτσι και το ξέχασα, γιατί είπα να γίνω λίγο ρεαλίστρια. Πως να χάσει η Ράσελ με την σεζόν που έχει κάνει; Και τα κατάφερε η μικρή! Έπεσα έξω στον μαραθώνιο και πέτυχα αυτό, που κανένα σενάριο δεν το προέβλεπε.
Μέσα σε όλο αυτό τον χαμό που είχαν προκαλέσει τα δρομικά αγωνίσματα και το επί κοντώ, η πιο αδικημένη ήταν η Ρότζερς. Η Καναδή ήταν εκπληκτική στον τελικό της σφυροβολίας και με βολή στα 80.51μ έγινε η δεύτερη κορυφαία αθλήτρια του αγωνίσματος μετά την θρυλική Ανίτα Βλόνταρτσιουκ, που ήταν επίσης παρούσα, αλλά πλέον δεν βρίσκεται στο πικ της. Λάθος μέρα πραγματοποιήθηκε ο συγκεκριμένος τελικός.
