Στο Τόκιο αρκετοί αθλητές και αθλήτριες κάνουν το ντεμπούτο σε παγκόσμιο πρωτάθλημα και το ίδιο συμβαίνει και με την δική μου περίπτωση, που στην αρχή είπα όχι, δεν θα πάω, αλλά μία εβδομάδα αργότερα έψαχνα αεροπορικά και ένα δωμάτιο για να μείνω. Τελικά πέταξα για Τόκιο και μέχρι στιγμής η επιλογή μου φαίνεται να είναι σωστή. Το αν είναι όντως σωστή θα το μάθουμε στο τέλος της διοργάνωσης.
κείμενα Ελισάβετ Γρηγοριάδου
φωτογραφίες Zsombor Czoma
Μετά από Παραολυμπιακούς Αγώνες, παγκόσμια πρωταθλήματα υγρού στίβου και ευρωπαϊκά στίβου, ήρθε η στιγμή να πάω και σε ένα παγκόσμιο στίβου και επέλεξα να είναι αυτό που φιλοξενείται πιο μακριά από Ελλάδα. Το είχα στο μυαλό μου να πάω μια φορά στο Τόκιο, αλλά είχα αποκλείσει το γεγονός ότι θα είναι για το φετινό παγκόσμιο πρωτάθλημα. Για να καταλάβετε πόσο απρόσμενα έκλεισε αυτή η αποστολή, έβγαλα διαπίστευση για την διοργάνωση πριν από τρεις εβδομάδες περίπου, ενώ οι αιτήσεις έκλεισαν τον Μάιο…
Αν και στην αρχή δεν ήμουν πολύ ψημένη, γιατί όταν ρωτήθηκα να έρθω ήμουν ακόμα στη Σιγκαπούρη για το παγκόσμιο του υγρού στίβου, αλλά που να αφήσω αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη. Πάλι καλά είχα και τον Θανάση να μου το λέει κάθε τρεις και λίγο. Τώρα αν θα μιλιόμαστε μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος και δεν έχουμε πλακωθεί θα το δούμε.
Τόκιο 2025, λοιπόν. Οι Ιάπωνες κέρδισαν αυτό που έχασαν το 2021. Τους φίλους του στίβου στις κερκίδες. Και χωρίς υπερβολές, η ατμόσφαιρα είναι συγκλονιστική. Το κοινό αγαπά τους αθλητές και δείχνει έμπρακτα την στήριξή του, γεμίζοντας τα διαζώματα, με φωνές και χειροκροτήματα. Ειδικά όταν αγωνίζεται Ιάπωνας όλο το στάδιο ξεσηκώνεται. Πρέπει να βρίσκεσαι μέσα στο Εθνικό Στάδιο για να νιώσεις την ανατριχίλα. Και οι αθλητές λατρεύουν αυτό συμβαίνει εδώ μέσα. Πολλοί από αυτούς είχαν αγωνιστεί με άδειες τις κερκίδες στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021, αφού τότε λόγω covid-19 μόνο προπονητές, μέλη των ομάδων, δημοσιογράφοι και φωτογράφοι επιτρέπονταν εντός εγκαταστάσεων.
Μπορεί η υγρασία να είναι πολλές φορές αηδιαστική (είσαι μούσκεμα χωρίς να κάνει τίποτα), αλλά δεν υπάρχει καλύτερο μέρος για να διεξαχθεί μια τόσο μεγάλη διοργάνωση. Και τι κάνει την διαφορά εκτός από τις φοβερές εγκαταστάσεις; Οι άνθρωποι. Δεν ξέρω με πόσους έχω μιλήσει που να ξέρουν αγγλικά. Μάλλον με όσους είναι μέλη της οργάνωσης και πρέπει να γνωρίζουν την γλώσσα για να μας λύνουν τις απορίες και τα προβλήματα. Αλλιώς οι εθελοντές, οι υπάλληλοι στα τοπικά καταστήματα και γενικά ο κόσμος θα σου μιλήσει λογικά στα γιαπωνέζικα. Θα καταλάβεις; Όχι. Θα συνεννοηθείς; Ναι. Οι άνθρωποι ενδιαφέρονται να σε βοηθήσουν, είναι ευγενικοί και θα το κάνουν.
Περισσότερα για το παγκόσμιο σε νέο editorial.
